gepubliceerd op
Het is vrijdagavond, 7 uur. Mijn huisgenootjes zijn aan het koken en ik hang een beetje op de bank met een zak chips. “Wil je met ons mee eten, we hebben genoeg hoor”, biedt een van hen heel vriendelijk aan. Maar ik wijs het aanbod af. “Nee, ik heb nog een etentje straks, om half 9”. “Oh”, zegt mijn huisgenoot, “zeker met internationale studenten?”.
Precies, ik ben vanavond bij een Duitse vriend uitgenodigd om te komen eten. “Oja, en er komen nog een paar andere mensen. Oja, en het begint om half 9, dus de meesten zullen er niet voor 9 uur zijn.” Er zijn veel Fransen bij en die nemen het zogenaamde ‘beleefde kwartiertje’ in acht. Als je ergens om half 9 moet zijn, is het onbeleefd om voor kwart voor 9 voor de deur te staan. Juist ja… wij noemen dat gewoon te laat. Maar ik probeer me aan te passen, dus ik zal gewoon doen alsof het heel normaal is om te laat te komen. Mijn huisgenoten zijn ondertussen aan het eten en mijn honger wordt er niet minder van. Ik besluit over te stappen op een andere tactiek en bel de vriend in kwestie op om te vragen of hij nog hulp nodig heeft met koken. Dan gaat het sneller en heb ik sneller te eten. Ik heb meteen spijt van mijn aanbod. “Nou, we moeten nog 7 kilo aardappels schillen, dus een beetje hulp is best welkom!” Die ‘paar andere mensen’ blijken er 15 te zijn... De internationale studenten in Wageningen staan erom bekend erg sociaal te zijn en ze zijn altijd in voor gezelligheid. En zoals dat gaat in Wageningen kennen ze elkaar allemaal.
Goed, 7 kilo geschilde aardappels en 3 biertjes om de honger te stillen later is het 10 uur en zijn eindelijk alle gasten aanwezig. Als ik om half 11 m’n eerste hap neem is de meeste honger ondertussen wel verdwenen, maar ik moet toegeven, de stemming zit er wel meteen in.
Na het eten gaan we niet over op koffie en thee, zoals dat bij Nederlandse etentjes meestal het geval is, nee er komen allerlei soorten drank tevoorschijn, dat deels in de fik wordt gestoken. Er komt muziek bij, iemand besluit een striptease te geven, iemand anders gaat op de tafel staan dansen, gevolgd door twee anderen en het wordt steeds gezelliger. Ik begin me best thuis te voelen hier!
Na de afwas, om een uurtje of 3, besluiten we dat we zin hebben om echt te gaan dansen. We zijn met 13 internationale studenten en 2 Nederlandse dus de keuze voor de International Club is snel gemaakt. De muziek die ze hier draaien is vrolijk en past prima bij de stemming. Er komen hier elke vrijdagavond veel internationale studenten, maar meestal niet zoveel Nederlandse. Die moeten vaak werken in het weekend en ik bedenk me ineens dat ik geen idee meer heb hoe laat het ondertussen is, maar dat ik vast heel blij ben dat ik niet hoef te werken morgen!
Uiteindelijk rol ik om een uur of 5 tevreden m’n bedje in. Het was een geslaagde avond. Ik vind het nog steeds gek dat internationale studenten zo laat eten, maar ik moet toegeven, ze zijn wel erg gezellig!
De volgende dag heb ik afgesproken met m’n moeder om te winkelen. Ik doe heel hard m’n best om m’n kater te verbergen, maar ze zegt meteen: “Wat zie jij er moe uit, had je een feestje gisteren?”. Waarop ik antwoord: “Nee hoor mam, ik had gewoon een etentje.”
