gepubliceerd op
Dat je bij het universiteitssportcentrum ‘De Bongerd’ ongebruikelijke sporten kunt doen was me bekend. Mijn vroegere klasgenoten staan vaak met klapperende oren als ik vertel over knotsbal en frisbeeën. Supernieuwsgierig was ik dan ook toen er een nieuwe sport werd geïntroduceerd die zo mogelijk nog bijzonderder is: Pole fitness. Pole fitness is een workout gebaseerd op gogo dancing en paaldansen. Voormalig wereldkampioen paaldansen Denise Mulder, heeft er een fitness programma van gemaakt dat in steeds meer sportscholen gevolgd kan worden. Of de enorme spierpijn de volgende dag kwam van het lachen of het ondersteboven in een paal hangen is nog even de vraag…
Het is een zonnige donderdagmiddag kwart over vier. In de kleine sportzaal van de Bongerd, met een spiegelwand en uitzicht op de atletiekbaan, druppelen langzaam maar zeker een stuk of 20 meiden binnen. Het wordt mijn eerste les pole fitness, eng! Wat als eerst opvalt is dat iedereen sportschoenen aan heeft en gewone sportkleding. Geen torenhoge naaldhakken, minirokjes of diepe decolletés, het is meteen duidelijk: we hebben te maken met een serieuze sport. Omdat ik al een poosje in Wageningen rondloop herken ik de meeste meiden door gezamenlijke vakken, verenigingen of vrienden van gezicht.
De les begint gelukkig met een warming-up die lijkt op de ‘Bewegen op Muziek’-lessen die op de Bongerd ook gegeven worden. Die pasjes kunnen mijn hersenen nog uitleggen aan mijn benen en armen. Maar dan begeven we ons naar de drie palen die in de zaal opgesteld staan. Voor elk niveau is er een paal en ik sluit me aan bij de beginners. De docente doet de eerste draai voor en we moeten het met z’n vijfjes nadoen. Het zag er makkelijk uit en aan de twee palen naast ons worden acrobatische toeren uitgehaald.
Het moment van de waarheid is aangekomen. De eerste paaldans ‘move’ in mijn leven. Welke hand had de docente ook al weer boven en hoe maakte ze vaart? Het bloed stijgt naar mijn hoofd als de vijf anderen verwachtingsvol kijken wat ik er van zal bakken. Ik vraag mezelf af waarom ik ook alweer zo nodig moest pole fitnessen. Mijn rechterhand pakt zo hoog mogelijk vast en mijn rechterbeen haakt in de paal, met mijn linkerbeen zet ik lichtjes af. Na ¾ rondje is de ingehaakte knie al bij de grond en kom ik oncharmant op de vloer terecht. Overleefd!
Pijn in handen, knieën en lachspieren wordt in ons groepje weerstaan en na een paar keer oefenen ziet het er zo waar een beetje elegant uit. De teamspirit die je krijgt door gedeelde schaamte en gezamenlijk zwoegen is onbeschrijfelijk. “Kom op, je kunt het!”, “ Kijk eens wat blijer!” “Jaaaa, super goed gedaan!...” Een van het groepje heeft het snel onder de knie, ze slingert zichzelf moeiteloos om de paal. Het zou er elegant uitgezien hebben als in haar blik geen mengeling van zelfspot (wat ben ik aan het doen!?), verbazing (eigenlijk gaat ’t best goed!) en angst (niet vallen!) te zien was.
De les is om voordat we er erg in hebben. Het was ontzettend leuk en helemaal niet zo eng als ik verwacht had. Iedereen is enthousiast voor elkaar en iedereen kan haar eigen niveau verbeteren waardoor elke les een uitdaging wordt. De pijn in mijn schouders, armen en spieren die ik nog niet kende was het zeker waard, ik ga volgende week weer!
