gepubliceerd op 2010-01-15 00:00:00.0
Afgelopen jaar is Wouter Derks naar Frankrijk geweest om daar zijn afstudeeropdracht voor zijn opleiding Biologie te doen. Bij l’institut national de la recherche agronomique (INRA) heeft hij fundamenteel onderzoek gedaan naar het immuunsysteem van zebravissen.
”Om precies te zijn ben ik in Jouy en Josas wat ligt in de buitenwijken van Parijs, eigenlijk vlakbij het bekende chateau van Versailles. Tijdens mijn tijd in Parijs heb ik onderzoek gedaan naar chemokines (signaalstoffen van het immuunsysteem) bij zebravissen. Zebravissen zijn eigenlijk een soort modelorganisme om onderzoek aan te doen, het genoom van deze dieren is helemaal in kaart gebracht en embryo’s zijn transparant zodat je met de microscoop makkelijk alle cellen van het immuunsysteem kan volgen. Mijn onderzoek heb ik gedaan bij het INRA in één van de grootste onderzoekinstituten in Frankrijk op het gebied van Life Sciences met verschillende vestigingen door heel het land.
Ik heb de genen van 6 verschillende chemokines gekloneerd om deze vervolgens in een expressie vector te zetten. Daarna kan je deze chemokines laten produceren door verschillende cellijnen. Op die manier kun je deze chemokines gebruiken voor proeven, door ze bijvoorbeeld te injecteren in een zebravis embryo en te kijken welke cellen naar de chemokines toe bewegen. Dat laatste heb ik zelf niet meer gedaan maar daar wordt nu aan verder gewerkt. Daarnaast heb ik deze chemokines verder geanalyseerd door te kijken wanneer ze tot expressie komen, in welk weefsel, analyse van de promotor etc.
Naast het doen van interessant onderzoek zag ik mijn trip van te voren ook als een mooie kans om de Franse taal en cultuur beter te leren kunnen.
Ik kende Frankrijk eigenlijk alleen van vakantie, vroeger met mijn ouders op de camping en tijdens mijn studietijd heb ik er twee keer de studentenwintersport mogen organiseren. Dus de associatie was al goed.
Mijn ervaringen daar gelukkig ook, dat begon al met het eten; in de kantine van het instituut waar ik zat, kon ik voor een paar euro aanschuiven voor een waar driegangen maaltijd. Voorgerecht, hoofdgerecht (dagelijks ruime keuze met gerechten uit alle franse windstreken), een toetjesbuffet waar je bang van werd; crème brulée, chocoladetaartje, pudding etc., en natuurlijk nog een stuk roquefort of camembert om het af te maken. Nog steeds begrijp ik niet helemaal waarom ik geen 30 kilo ben aangekomen daar. Naast het voortreffelijke eten woonde ik op een schitterend plekje op de campus van het INRA gelegen in een parkachtige omgeving met veel heuvels en bossen. Ideaal voor het beoefenen van al mijn favoriete sporten als mountainbiken, wielrennen en hardlopen, maar een snelle OV verbinding zorgde er ook voor dat ik overdag in iets meer dan een half uur bij de Eiffeltoren kon zijn.
Naast alle voordelen waren er toch ook zeker wat dingen in Frankrijk waar ik even aan moest wennen. Zoals bijvoorbeeld het lange wachten in de supermarkt, mensen voor je in de rij gaan zonder op te kijken rustig even een cheque uitschrijven om de boodschappen te betalen of de caissière die eerst meehelpt met inpakken voordat ze begint met de volgende klant. Daarnaast zijn fransen erg dol op het organiseren van stakingen en werkelijk elke gelegenheid wordt daarvoor gebruikt. Zo werden mijn tripjes naar het centrum van Parijs vaak toch ongewild wat langer dan ik zelf van te voren hoopte.
Uiteindelijk lukte het me redelijk om Frans te praten, al blijft het lastig om tijdens de lunch aan tafel drukke en snel pratende fransen te verstaan. Ik ben ook de franse relaxedheid erg gaan waarderen, en elkaar vriendelijk groeten in winkels en de beleefdheid hoog in het vaandel hebben.
Ik heb Frankrijk dus redelijk leren kennen en moet eerlijk toegeven, het is er zo slecht nog niet! Leven als god in Frankrijk is dus toch ergens op gebaseerd.
